Bestaat toeval? Een goede vraag…
Vandaag, 5 mei 2018, is het precies 100 dagen geleden dat Nicole haar nieuwe/schone stamcellen kreeg. Dag 100….en dat precies op beVRIJdingsdag.
Toen, 25 januari, startte de dag met een goed voorteken: om 6 uur ’s ochtends op de radio Viva la Vida van Coldplay. Met de rolstoel óp naar de belangrijkste dag in Nicole haar leven: de stamceltherapie; het begin van een hele nieuwe start.

De afgelopen 100 dagen zijn zeker niet gemakkelijk geweest. Er waren weinig pieken en heel veel diepe dalen, maar we zijn er in blijven geloven en hebben Nicole gesteund, door dik en dun.

Er gebeurt natuurlijk ook heel wat in je lichaam na deze behandeling. Nog even een korte uitleg:
De stamcellen zijn verkregen uit vet. In dit vet zitten verschillende stamcellen, waaronder mesenchymale cellen.. Deze zijn de enige type stamcellen die schade in het centrale zenuwstelsel kunnen repareren ( de borrelia bacterie veroorzaakt vaak veel schade aan het centrale zenuwstelsel).

In januari zijn er ongeveer een miljard schone stamcellen ingebracht bij Nicole. Deze gaan zich delen en vermenigvuldigen in een cyclus van 10 x 10 dagen. Op de plekken waar schade is, veroorzaken de nieuwe stamcellen ontstekingen waardoor de kapotte cellen verwijderd worden.  De stamcellen veranderen zichzelf in nieuwe, gezonde cellen. Gedurende deze cyclussen ging het met Nicole dan ook niet zo goed.

En nu is het dus dag 100. De reparatie kan beginnen, vandaag op beVRIJdingsdag. De vlag hangt uit, maar niet alleen omdat het 5 mei is, hij hangt er ook voor Nicole. De verandering is er. Ze krijgt weer zin in dingen doen én ze wordt erg blij van de zon.
Twee weken geleden heeft ze voor het eerst ervaren hoe het is om niet moe te zijn. We, Margot en Nicole, gingen zelfs ’s avonds nog even een stukje wandelen. Tijdens dat wandelen zei ze: “Fietsen. Ik zou wel weer eens willen fietsen”. Dan weet je niet wat je hoort, maar je wordt er zó blij van.

Na de zonnige periode kwamen er ook weer twee hele slechte weken: hele dag op bed en geen energie om een stukje te wandelen of een potje Scrabble te spelen. Zelfs eten lukte niet beneden, maar deze week kwam de zon én de zin én de fiets. Vandaag voor het eerst in 9 jaar heeft Nicole gefietst. Bij ons in de straat, een paar keer op en neer. Het was geweldig om dit te zien.

We hopen dat er langzaam maar zeker steeds meer van deze betere dagen gaan komen. We weten ook dat het de komende tijd ook nog heel anders kan gaan, maar dit pakken ze ons niet meer af. In 100 dagen van rolstoel naar fietsen… Hoe mooi wil je het hebben?