De zomer is ten einde, dus zoals beloofd: tijd voor een update. Nicole wil zelf dat er alleen maar positieve dingen geschreven worden.
Dat wil niet persé zeggen dat alles nu zó goed gaat en er alleen nog maar leuke dingen zijn; nee, echt niet. Ze blijft moe en heeft weinig energie, maar als dat beetje er wél is, dan gaat ze ervoor.

Het hele warme weer van de afgelopen zomer heeft Nicole goed gedaan. Hoe warmer, hoe blijer. En zo gebeurde het dan ook dat ze voor het eerst in jaren gewoon weer eens naar het strand kon: handdoek mee, zonnebrandcreme, flesje water… Hoe bijzonder kan het zijn? (voor de meesten van jullie een “gewoon” iets, voor ons zeer speciaal). Zelfs in de zee geweest en een paar slagen gezwommen.

Naast een paar dagen strand is Nicole weer eens gaan winkelen en is ze samen met Janna naar de bioscoop geweest. Op deze momenten vergeet ze negen jaar ziek zijn, maar aan de andere kant zijn deze momenten extra confronterend, omdat dan het besef er is wat je al die tijd hebt moeten missen. Iedereen zijn/haar leven is doorgegaan, dat van Nicole stond stil.
Om een voorbeeld te geven: het liefst zou Nicole, gezien haar leeftijd, graag op zichzelf gaan wonen. Maar die droom spat snel uiteen. Negen jaar ziek, negen jaar op bed, negen jaar tot weinig/niks in staat, daar komen nu de gevolgen van, en dat is niet hard, maar keihard.
Onze maatschappij is hier niet op berekend; je hebt papieren nodig (terwijl studeren niet mogelijk is) en je hebt geld nodig.
Zulke momenten zijn ernorm moeilijk én confronterend voor Nicole.

Al met al is de stijgende lijn er nog steeds. We zijn 7 maanden ná de stamceltherapie. Ze zal nog veel geduld moeten hebben en aan wilskracht ontbreekt het zeker niet. Eind augustus was Nicole jarig en is ze 24 geworden. Oh, wat had ze dat graag in Italië gevierd. Deze Italiaanse droom wordt hopelijk op haar 25e verjaardag wel werkelijkheid!